wat moet ik doen?

sabine · Geplaatst: Wo Feb 25, 2009 2:31 pm Onderwerp: wat moet ik doen?

Het wordt nu wel zwaar, niet vanwege Jolan en Dylan want het zijn echte schatten. Maar de druk op onze relatie wordt niet te onderschatten.

Ik vind het normaal dat je gezin maw je vrouw en kinderen op de eerste plaats moeten komen. Maar mijn partner stelt jammer genoeg de eisen van zijn moeder op de eerste plaats. Al tijdens mijn zwangerschap liep het de spuigaten uit waardoor ik op van de zenuwen liep en letterlijk ziek werd. Ik heb dan ook geen goede herrinneringen aan mijn laatste weken zwanger zijn en zal daar altijd spijt van hebben.

Ik hoopte op beterschap eenmaal de jongens geboren zijn maar vergeet het maar. Vorige week wou zijn moeder niet met hem praten omdat wij alweer iets misdaan hadden. Wat we verkeerd gedaan hadden was een lijst gegeven van alles wat er voor de jongens hun atopisch eczeem moet gebeuren. Dus zeggen hoe ze voor Jolan en Dylan moet zorgen is dus een grote fout van ons en daarom wou ze niet meer met mijn partner spreken!!! En dan zou ik de kindjes met een gerust hart aan haar moeten toevertrouwen als ze niet eens geinteresseerd is in hun behandeling. De hele week zet hij een grote mond op dat het nu genoeg is enzovoort. De hele week pieker ik me kapot omdat de sfeer toch zo leuk is en toevallig, dit gebeurt weer nu het mijn laatste week zwangerschapsverlof is. Ze doet het expres zou je zeggen.

Gisteren telefoon, deze zaterdag komen ze de keldervloer uitbreken. Voila, niets hebben wij daarover te zeggen. Het was mijn laatste weekend verlof en dat wij daar als gezin van wilden genieten is van geen tel. Dat heel mijn huis dan overhoop zal staan vlak voor ik terug moet gaan werken denkt niemand aan. Maar wat ik zo enorm erg vind is dat nadat hij er een hele week had gezegd dat ze de boom ik kan, hij nu gewoon braafjes JA MAMA heeft gezegd. Ook al had hij me dit weekendje samen beloofd.

Sedert gisteren ben ik compleet al het respect voor mijn partner kwijt. En de gevoelens die ik heb voor zijn moeder en stiefvader zijn echt haatgevoelens. Ik kan gewoon nooit winnen, dat besef ik, maar ik dacht dat zijn zoontjes belangrijker waren. Jolan is zwaar ziek, een infectie op zijn luchtwegen en een kelder die wordt uitgebroken met bijhorend stof is het laatste wat het kindje nodig heeft.

Ik kan gewoon niet meer, ik geraak op van de zenuwen. Ik heb echt het gevoel dat ze expres alles zo plannen om me in een depressie te krijgen. Al van in mijn zwangerschap die roddels dat ik het niet ga aankunnen en dat mijn borstvoeding zal mislukken. Maar ik kan het wel aan en mijn borstvoeding verloopt prima dus wat doet ze nu, overal rondbazuinen dat ik geen borstvoeding geef maar flesvoeding!!! Waarom, dat vraag ik me af...

Het ergste vind ik niet haar gedrag, al raakt het me wel heel diep, maar de reacties van mijn partner vind ik verschrikkelijk. Ik twijfel serieus aan mijn liefde voor hem, is het wel nog liefde of gewoon gewenning aan elkaar... Respect heb ik zeker niet voor hem, zo'n mamaskindje terwijl ik een partner nodig heb die mij en de kindjes steunt. Deze fout maak ik niet met onze zoons, Jolan en Dylan zullen zelfstandige jongens moeten worden die zelf beslissingen kunnen nemen.

Ik weet dus niet wat te doen maar wou eens weten (vooral van de mannen) wat zij ervan denken. Overdrijf ik en zijn het de hormonen die nog spreken of laat ik echt te veel over me lopen?
_________________
supercontent met onze 2 schatjes Jolan en Dylan

limpie · Geplaatst: Wo Feb 25, 2009 6:57 pm Onderwerp:

hey
ik hoop echt dat je er uit geraakt, nu, jij weet perfect dat je ghoed voor je kinderen zorgt. dat is het belangrijkste
het is niet makkelijk, in de clinch liggen met je schoonouders, ik ken er alles van.
neem geen overhaaste beslissingen.
het beste

limpie
_________________
trotse mama van onze twins Noah & Roan( 15/05/2008), stiefmama van Yani(16/01/1999)

katreseke · Geplaatst: Wo Feb 25, 2009 7:50 pm Onderwerp:

Ook ik heb jammer genoeg veel negatieve ervaringen met mijn schoonmoeder. Mijn man is ook een beetje een moederskindje dat braaf JA MAMA blijft zeggen. Gelukkig doet hij dit niet wat de kinderen betreft. Daar vertrouwt hij op mijn oordeel i.p.v. op dat van zijn mama. Ik denk dat wij hier toch ook serieuze relatieproblemen zouden hebben indien hij ook op het vlak van de kinderen meer naar zijn moeder dan naar mij zou luisteren.
Probeer misschien eens alles te laten bezinken en op een rustig moment met hem erover praten. Probeer hem duidelijk te maken dat jij er echt onder lijdt en dat hij moet beslissen wat er voor hem belangrijker is: zijn mama of zijn gezin.
Als het echt niet meer gaat, trek dan voor een weekendje naar je eigen ouders of naar goede vrienden om eens te kunnen bekomen. Laat de kids misschien ook eens bij je ouders logeren, dan kan je toch eens 1 nacht goed bijslapen. Eens echt uitgeslapen zijn kan echt wonderen doen.
Ik wens je in ieder geval veel succes. Laat niet over je heen lopen, maar probeer ook geen overhaaste beslissingen te nemen.
_________________

gyt · Geplaatst: Wo Feb 25, 2009 11:05 pm Onderwerp:

klinkt me enigszins bekend in de oren... (al ging het hier gelukkig nooit zo ver, ook al omdat er een redelijke afstand tussen ons is). Een goed gesprek (op een moment dat niets van een crisis heeft, een rustige avond of zo) kan hier al wat meer begrip brengen. Hier werd mijn schoonmoeder ook jarenlang goed gepraat, door die nauwe band tussen mijn vriend en zijn moeder. Maar sinds het overlijden van zijn vader merkt hij dat de problemen die er vroeger waren (en die hij aan zijn vader weet) blijven voortduren. Nu kan hij zijn moeder meer relativeren, en gaat hij er zelfs lijnrecht tegenin. Hij steunt me in mijn beslissingen, ook al gaat dat tegen zijn moeder haar mening in. Hierdoor is zij ook wat gekalmeerd, al kan ze het soms toch nog niet laten er even een opmerking over te maken. Af en toe zeur ik ook aan zijn oren om zijn moeder te bellen, om haar iets duidelijk te maken. Wachten tot hij in persoon tegenover haar staat, blijft moeilijker. Niet alle gezinnen zijn in staat tot een constructieve ruzie.

Wij hebben er ook ruzies over gehad, maar de beste gesprekken hadden we als we die planden dus op een rustig moment. En zonder over je te laten heen lopen: geef je ventje ook tijd om te veranderen. Hij kan een jarenlange relatie niet op drie maanden omdraaien. Klein beginnen, zo kunnen jullie over enkele jaren hopelijk ook een gezamelijk front vormen.

Veel goede moed en geduld in elk geval!
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)

sabine · Geplaatst: Vr Feb 27, 2009 3:37 pm Onderwerp:

Alles kalm uitpraten is een goede raad en dat hebben we geprobeerd, alleen tijdens het gesprek geeft hij mij overschot van gelijk maar achteraf krijgt zijn mama toch weer haar goesting. Wat heeft praten dan voor nut?

Wat Gyt zegt is wel waar, op 3maand tijd een relatie volledig veranderen is moeilijk en daar heb ik wel begrip voor.

Alleen heb ik het erg moeilijk dat als zijn mama iets eist dat niet goed uitkomt voor zijn voetbal (hij is enorme voetbalfanaat) hij dan opeens wel tegen haar kan ingaan! Mijn conclusie is dan dat wij na het voetbal komen.

Ik zal maar beter afwachten en hopen op beterschap. Overhaasten is nooit goed natuurlijk. Alleen had ik me mijn relatie niet zo voorgesteld, ik had alles voor hem over en ik verschiet van mezelf dat dat opeens niet meer het geval is.

Iedereen bedankt voor de morele steun en ik hou jullie wel op de hoogte of de boel ontploft of wie weet beter wordt (hopelijk toch het laatste)
_________________
supercontent met onze 2 schatjes Jolan en Dylan

gyt · Geplaatst: Za Feb 28, 2009 2:14 pm Onderwerp:

ik denk toch niet dat je dat moet zien als 'wij komen na het voetbal'. Mannen bezien dat eerder als 'die voetbal-match duurt twee uur, die wil ik niet missen. Mijn gezin is er altijd, dus daar kan ik twee uurtjes van missen'. Waar vrouwen daar vaker een emotionele inhoud in zien, vinden zij dat een rekensom.
Als je het zo bekijkt kan je er misschien rustiger in worden. Niét dat dat wil zeggen dat je dat zomaar over je kant moet laten gaan hé!!! Maar hem er rustig mee confronteren dat hij daar niet coherent bezig is, kan een beter resultaat opleveren...
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)