van 1 naar 3 kindjes wat een verschil !

sandra D · Geregistreerd op: 18 Nov 2007 Berichten: 506 Woonplaats: veurne

het kruipt de laatste tijd in mijn kleren... drie kindjes hebben...
'k vind het een enorm maar dan ook een enorm verschil tussen 1 kindje hebben en 3 kindjes... 'k had nooit gedacht dat het zo intensief ging zijn, dat het zo uitputtend ging zijn...
'k heb soms gewoon geen tijd om mezelf te zijn, tussen de was, plas, aankleden, eten, opruimen,... dat er nog amper tijd over is om te genieten van de kindjes ! en dat vind ik jammer Crying or Very sad

met Sam herinner ik me dat we gewoon hier in de living gezellig rustig met de duplo aan 't spelen waren maar nu gaat dat gewoon niet meer, dat rustig spelen...
'k kan het ook tegen niemand zeggen want meestal krijg ik dan zo'n blik van "je wilde wel drie kindjes hé" of de opmerking "dat wist je wel op voorhand hé (we hebben twee bevruchte eicellen laten terugplaatsen dus de kans was inderdaad groot...)
Het is soms zo als ik thuis kom van mijn werk dat ze alledrie om aandacht vragen en dat ik dus echt niet weet wie ik eerst moet pakken, want je kan toch niet vlugvlug met de één knuffelen om vlugvlug terug op de grond te zetten om de volgende te pakken ?
en ja, ik weet het, 't zal wel beteren (wat dat krijg ik ook overal te horen...) maar door de drukte, tekort aan tijd, te weinig ademruimte mis ik het intens genieten van mijn kindjes !!
hebben er nog mensen zo'n gevoel of ben ik de enige die daar zo zwaar aan tilt ?
_________________
mama van sam (28.11.2005), Lies & Hanne (25.01.2008)

muzemans · Geplaatst: Zo Mrt 01, 2009 9:50 pm Onderwerp:

iedereen weet wsl al, dat ik geen babymens ben, en dat was één van de voornaamste redenen. Voor stan had ik heel veel tijd, en met ante en kobe erbij, had ik precies geen aandacht meer voor geen één... enkel de meest noodzakelijke dingen: voeden, wassen,...
Klinkt cru, maar zo voelde ik het ook heel erg, en was enorm frustrerend.
En ja het betert, maar bij mij was het gevoel pas beter eenmaal ze alledrie kleuter waren. (dus je hebt nog efjes te gaan...)
In die periode heb ik beslist om een beetje minder te werken (lukt goed in het secundair onderwijs), dat gaf me iets meer ademruimte, maar het bleef overleven.
Ik kan je alleen maar heel veel goede moed toewensen, en zeggen dat het bij mij net hetzelfde aanvoelde!

San · Geplaatst: Zo Mrt 01, 2009 9:59 pm Onderwerp:

Ik begrijp eigenlijk wel goed wat je bedoelt, maar aan de andere kant, misschien moet je er minder over nadenken en het gewoon aanvaarden.
Ik heb ook zo'n een ganse periode gehad dat ik het gevoel had van geleefd te worden door de ganse situatie van drie kinderen, het lastige van zoveel leven in huis te hebben en precies nooit voor niemand tijd te hebben. Nu is dat een stuk beter, vooral omdat onze gasten veel actiever geworden zijn en daardoor ook meer zelfstandig kunnen spelen en met elkaar bezig te zijn.
Ik heb gewoon aanvaard dat het soms hectische tijden zijn en dat je niet altijd alles met iedereen kunt delen. Let's face it, van één kind naar drie is geen sinecure en de tijd van alleen met dat kind spelen is voorbij.
Maar kijk eens naar later: Ze gaan met elkaar spelen, ze trekken hun plan, ze zullen veel aan elkaar hebben ...
Als ik bedenk hoeveel keer wij gefrustreerd waren omdat Marnik nooit alleen kon spelen, en als ik dan zie hoe hij nu al speelt met zijn broers, dat is toch zalig?
Ik ben trouwens ook geen babymens, ik ben blij dat ze deze maand een jaar worden want dan is het 'ergste' voorbij (oei, dat klinkt erg Wink

)
Als ik zie hoe onze Marnik als kleuter is, dan weet ik dat er nog enorme leuke tijden gaan aankomen binnen 1 à 2 jaar. En wat is die tijd nu in een mensenleven?

Probeer er af en toe eens tussenuit te glippen en ook wat tijd voor jezelf te hebben.

Tips dat ik nog kan geven:

Inplaats van altijd met zijn 2 met zijn 3 op stap, ook eens bewust kiezen om één van de kindjes (en niet altijd alleen Sam) mee te nemen naar de winkel, op stap, of wat dan ook. Wij doen dit eigenlijk elk weekend, in de ochtend. Cathy neemt dan twee van de boys mee naar bv. de dierenwinkel waar ze visjes kunnen gaan kijken, en ik neem de andere mee naar de supermarkt. En ja, ook Sam meenemen voor een uitstapje alleen, met jullie allebei of één van jullie apart met hem. Dat is ook genieten hé. Ik vind dat dit afzonderlijke uitstapjes écht helpen.

Veel sterkte xxx
_________________

ils · Geplaatst: Zo Mrt 01, 2009 10:39 pm Onderwerp:

Blij dat ik niet de enige ben met dat gevoel Wink

!

Hier is het ook zo: als ze met 3 thuis zijn, krijg ik absoluut NIETS gedaan!!!
Het gaat goed als alleen Marin en Meike thuis zijn en het gaat ook goed als Milo alleen thuis is. Met hun 2-tjes of eentje alleen gaat, maar als ze met hun 3-tjes thuis zijn, word ik er vaak KNETTERGEK van!

Een jaar geleden, toen Marin en Meike nog baby waren, vond ik dat niet zo erg. In tegenstelling tot Muze zal ik dan waarschijnlijk wel een babymens zijn zeker Wink

.
Toen legde je ze neer en bleven ze liggen Laughing

.
Nu zit ik met 2 eigenwijze peuters en een eigenwijze kleuter Rolling Eyes

.
Eerlijk gezegd zal ik blij zijn als we weer een jaarjte verder zijn en Marin en Meike het woordje "nee" ook echt begrijpen!
Net zoals San, hoop ik ook dat ze later veel aan elkaar gaan hebben. En ook al zou ik ze soms met liefde en plezier "achter het behang willen plakken", ze kunnen soms ook echt wel fijn met elkaar spelen.

Wat mij echt wel helpt is MIJN donderdag, mijn kidsvrije dag (als er niemand ziek is tenminste Confused

).
Op donderdag werk ik niet, maar Marin en Meike gaan wel naar de crèche en Milo gaat in de voormiddag naar school en in de namiddag naar de onthaalmoeder.
Meestal ga ik dan sporten, doe wat boodschappen en wat achterstallig huishoudelijk werk. En soms spreek ik zelfs met enkele vriendinnen in Leuven af. Op die manier kan ik mijn batterijen weer opladen en kan ik er weer een weekje tegen.
_________________
Ils, mama van Milo, Marin & Meike

gyt · Geplaatst: Zo Mrt 01, 2009 11:44 pm Onderwerp:

ik kom meer en meer tot de conclusie dat 3 gewoon geen goed aantal is. Als Line haar vriendinnetje op woensdag na school mee komt (één week op twee), dan is het dus rustiger dan met enkel onze drie. Elke combinatie van twee kids hier in huis is rustig, met drie wordt het lawaaierig en zijn er conflicten.
Voor mij is het dus minder de overgang van 1 naar 3, maar het feit dat er eentje ontbreekt of te veel is (wat klinkt dat vreselijk, want ik wou dus absoluut minstens 3 kids, nog steeds!).
Toch krijgen wij hier in huis vreemd genoeg meer gedaan sinds de jongens wat groter zijn, omdat Line nu niet meer constant onze aandacht opeist. Ze kan hem nl ook eens van iemand anders krijgen Rolling Eyes

En zoals muze zegt: het zal er vermoedelijk steeds beter op worden...
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)

katreseke · Geplaatst: Ma Mrt 02, 2009 7:58 am Onderwerp:

Hier is het vantzelfde hoor. Zelfs al ben ik de hele dag thuis, toch gebeurd het meermaals per dag dat ze alledrie tegelijk geknuffeld willen worden of op de schoot willen.
Met 3 kindjes onder de 3 jaar in huis krijg je inderdaad bijna niets gedaan. Ik heb vroeger gezworen mijn kids nooit voor de tv te zetten, maar nu kijken ze bijna elke dag een half uurtje DVD zodat ik kan koken en ondertussen wat opruimen en de tafel dekken en zo. Als ze wat ouder zijn mogen ze gerust meehelpen in de keuken, nu is het gewoon niet te doen. H&K willen helpen, maar dat lukt nog niet goed en Nina zit op de grond en wil gepakt worden of zit gewoon de hele tijd in de weg.
Kuisen dat gaat nog redelijk (al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik absoluut geen super huisvrouw ben en dat je hier ook in het stof op de kasten kan schrijven hoor). Als ik kuis, dan krijgen de kindjes gewoon ook een vod in de hand en dat kunnen ze niets mee misdoen.
Zoveel mogelijk manieren zoeken om de kids te laten helpen, zonder dat ze teveel in de weg lopen en zo, dat helpt enorm.
En verder: zen-zen-zen...
Het enige grote voordeel aan kleine kids is dat ze alle3 nog slapen na het middageten. Dat is letterlijk het enige deel van de dag dat ik eens rustig iets voor mezelf kan doen (alhoewel ik dan ook nog moet afruimen na het eten en zo).
Ach ja, ik trek mij eraan op dat het wel beter zal worden. SPijtig genoeg gaan ze hier bij mij pas vanaf 5 jaar naar 't school, dus ik heb nog wat harde jaren voor mij.
_________________

christa · Geregistreerd op: 22 Jan 2008 Berichten: 165

Ik heb drie grote kinderen (nu al tussen 9 en 13 jaar), waar dus geen tweeling bij zat. Toen ze klein waren, was het ook druk, maar toch niet zoals het nu druk is met de tweeling erbij (nu 15 maanden). Ik heb de indruk dat een tweeling toch nog net wat meer vraagt van de ouders. Ondanks het feit dat we genieteten van elke stap in hun ontwikkeling, kijken we toch ook een beetje uit naar het moment dat ze kleuter worden en de rust ietwat weer keert. Toen onze grootste jongste (???) drie werd, kregen we toen ook het gevoel dat we weer konden ademen.
_________________
moeder van een zoon, twee dochters en de tweeling Sofie en Sarah