net zwanger en vol met twijfels en vragen

sacatje

hallo,

ik ben nu in mijn 8ste week zwangerschap en op 6 weken werd een tweeling bij mij vastgesteld.
Na de eerste schok, kwam het geluk, maar nu komen de vragen en twijfels.
Ik vermoed dat het normale twijfels zijn, vooral omdat het hier om een eerste zwangerschap gaat, en al direct prijs...

Ik ben vooral bang om tijdens de zwangerschap iets verkeerd te doen, dat het zou verkeerd lopen. Vooral qua voeding en activiteiten.
ik ben bang dat ik niet gezond genoeg eet, dat ik te weinig drink (drink bijna 2 liter water per dag), dat ik niet genoeg eet.

De twijfels over mijn voeding komen waarschijnlijk voort uit het feit dat ik 2 jaar geleden een maagverkleining heb laten uitvoeren (ben daardoor 30 kilo vermagerd), maar ben bang dat ik nu niet genoeg voedingsstoffen opneem voor die twee schatjes in m'n buik.
ik neem wel al een paar maand omnibionta pronatal en ook de gyne is op de hoogte van m'n operatie, omdat dit medebepalend is blijkbaar voor het geboortegewicht en de lengte.

ik heb ook twijfels voor na de bevalling, in de trent van: gaan we het emotioneel en fysiek aankunnen, ga ik nog fulltime kunnen werken, gaan we het financieel kunnen redden,...

Dit zijn vermoed ik normale twijfels, maar mijn man verstaat niet dat ik niet gewoon geniet van m'n zwangerschap. Hij is er van overtuigd dat het lukt, en dat alles goed zal verlopen. maar ik ben daar niet zo van overtuigd.
Iedereen in m'n omgeving is dolgelukkig voor ons, maar zelf kan ik gelijk niet genieten van dat geluk.
Ik weet dat je moet aktief blijven, maar soms kan ik mezelf moeilijk uit m'n bed heisen, en heel vaak heb ik ook zin om te huilen (zonder daarvoor een reden te hebben).

Ik weet echt niet meer wat ik moet doen of kan doen om toch terug te genieten van de zwangerschap...

double fun · Geplaatst: Do Mei 08, 2008 3:45 pm Onderwerp:

Hé, ik heb ook al wat geschreven bij je voorstelling, maar zal ook hier even proberen je een hart onder de riem te steken, want het is blijkbaar nodig Wink

.
Zwanger zijn brengt heel veel met zich mee. Zowel emotioneel als fysiek, als op gebied van relaties.
Zwanger zijn van een tweeling kan dit nog eens extra moeilijk maken. Wij hier op de site weten er alles van.
Ten eerste over je voeding, ik ben ook erg bang geweest iets verkeerd te eten of drinken tijdens de zwangerschap (in het begin was het erger dan naar het einde toe). Jij hebt door je operatie inderdaad nog wat extra reden tot bezorgdheid, maar je gynaecoloog is ervan op de hoogte en dus ben je in goede handen. Vertrouw erop dat hij/zij je ook het juiste advies geeft! Ga niet zelf experimenteren met je dieet, maar zorg er voor dat je idd de juiste voedingsstoffen binnen krijgt, als je je echt zorgen maakt ga dan in overleg met je gyn op zoek naar een goede dietiste die je precies zegt wat je wel en niet mag eten/drinken en in welke mate.
Dat je man anders tegen de ZS aankijkt is denk ik ook normaal hoor. Het is tenslotte jouw lichaam waarin de kleintjes groeien en dat maakt dat jij je waarschijnlijk extra verantwoordelijk voelt voor hun gezondheid. Probeer vooral te blijven praten, maar aanvaardt ook dat hij over sommige dingen anders denkt. Het heeft natuurlijk ook weinig zin als jullie allebei 'verdrinken' in de zorgen. Hopelijk kan hij juist een positieve steun voor je zijn doordat hij zich minder zorgen maakt dan jij.
Je weet nog maar juist dat je zwanger bent en waarschijnlijk zullen een deel van je emoties ook met de hormonenspiegels te maken hebben.
Ik kan je alleen maar aanraden om rustig af te wachten en te proberen iemand (man, vriendinnen, wij hier op de site) te vinden die tijd heeft om te luisteren en eventueel antwoord heeft op je vragen, zodat je binnenkort toch nog wat kunt gaan genieten.
Eis maar niet teveel van jezelf! Stress is niet goed voor jou en ook niet voor je kleintjes. Ik weet wel dat dat gemakkelijk gezegd is hoor, maar in ieder geval wens ik je veel succes!
_________________
Mama van Hanne-Laure en Lyse-Linde (22/10/2007) en meter van een buikbaby (oktober 2008?)

gyt · Geplaatst: Do Mei 08, 2008 6:36 pm Onderwerp:

ik herken dat 'ik wil alles perfect doen' nog heel goed, was bij mijn eerste zwangerschap ook zo. Ik las elke avond in het zwangerschapsboek, en als daar dan in stond 'deze week heeft je kindje veel van die vitamine nodig en dat zit daarin, dan at ik dat die week dus drie keer. Zo zat er heel veel in brocoli, en ik herinner me dat ik mijn hele zwangerschap door zeer regelmatig brocoli-stoemp en -soep at. Maar zolang je goed varieert, is het eigenlijk goed hoor.
En verder je omnibionta en foliumzuur, en het komt wel goed!
Vergeet ook niet te genieten van eten hé! Je zal vanzelf wel merken wat je lichaam nog lust en verdraagt, dus forceer je ook niet om iets te eten omdat het 'gezond' is... er zijn alternatieven genoeg.
Qua water zit je wel goed hoor! Je lichaam zal je wel teken doen als je dorst hebt, en té veel is ook niet goed hoor...
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)

lutg · Geplaatst: Do Mei 08, 2008 10:07 pm Onderwerp:

Ik maakte me ook wel vaak zorgen hoor, maar je hebt het toch ook niet allemaal zelf in de hand hé? Ik had ook wel wat last van de hormonenschommelingen, kon soms ineens heel erg triestig of ongerust zijn, zonder een directe aanleiding. Het doet wel wat met je lichaam hé, zo'n zwangerschap?
Qua voeding: zolang je gezond en gevarieerd eet, moet je niet speciaal iets doen hoor. Goed dat je omnibionta en zo neemt.
Mijn man beleefde de zwangerschap ook anders en dat is ook wel normaal hé, en maar goed ook, anders zaten we met twee keer zoveel wisselvallige buien en dergelijke Rolling Eyes

Dus, probeer niet teveel te piekeren, vragen zijn er om beantwoord te worden, dus vuur maar af! Very Happy

_________________
Mama van E & M (°14/05/2007)

jakke · Geplaatst: Vr Mei 09, 2008 1:05 pm Onderwerp:

dat je bang en onzeker bent is heel normaal en dat je plots zonder reden kunt gaan huilen is ook normaal hoor,dus je moet nu ni denken dat je je aansteld of zo,je lichaam zit onder de hormonen en dat is ni te onderschatten wat die allemaal kunnen teweeg brengen.
over het eten kan ik heel kort zijn.... de kids nemen wat ze nodig hebben ni meer en ni minder dus of jij nu veel van dit of veel van dat neemt heeft geen invloed tenzij je te weinig hebt netaaulijk maar als je gewoon eet zit alles in de voeding,je drinkhoeveelheid is ook prima.
dat je man er anders over denk is ook normaal die hebben die hormonen ni dat door hun lichaam zit te gieren

ik ga er toch nog eventjes op je hart drukken dat je echt moet genieten van je zwangerschap voor dat ze voorbij is en dan spijt hebt dat je toch ni hebt genoten
_________________
mama van rani (3-10-96 ) robby (30-4-98 ) en roy (30-4-98 )

kaya · Geregistreerd op: 21 Mrt 2008 Berichten: 27

Daar ga ik volledig mee akkoord jakke! Ikzelf ben tijdens het eerste trimester heel erg misselijk geweest en kon praktisch niks meer eten... Ik ben zelfs 10 dagen in het ziekenhuis opgenomen om serum te krijgen omdat ik te snel vermagerde (ong. 5 kg/week). Na die 10 dagen vermagerde ik nog steeds, maar niet meer zo drastisch en kon ik tenminste nog iets binnenhouden.

Ondertussen ben ik 25 weken ver, nog steeds misselijk (maar wel in veel mindere mate) en nog maar een 500 gram bijgekomen. Ik heb mijn gyn ondertussen al verscheidene keren gevraagd of dit echt geen kwaad kan en hij verzekerde me dat je niet per se hoeft te verdikken tijdens je zwangerschap, zolang je kindjes goed op schema blijven qua groei en gewicht! Zij nemen alles wat ze nodig hebben, ook al eet je niet zo gezond en niet veel. De mijne zitten tot nu toe nog altijd voor op schema qua groei en alles ziet er volgens de gyn heel goed uit! Uiteraard wil dit nu niet zeggen dat je mag gaan dieten tegen de sterren op en dat je het niet te nauw moet nemen met je voeding, want je eigen gezondheid is uiteraard ook nog erg belangrijk! Probeer gewoon zoals iedereen hiervoor reeds zei, goed te variëren, raad te vragen aan je gyneacoloog en normale hoeveelheden te drinken (2 liter is zeker meer dan voldoende hoor!).

Wat je man betreft, ik denk ook dat dat echt wel normaal is. Mijn man reageert soms ook zo en begrijpt niet waarom ik me soms iedere seconde van de dag kan zorgen maken. Hij voelt nu eenmaal niet wat wij voelen en heeft geen verhoogde hormonenspiegel hé!

Ik heb tot nu toe ook nog niet echt superveel genoten van mijn zwangerschap. Ik ben veel te misselijk geweest en nog steeds misselijk, heb last van bekkeninstabiliteit en maak me ook veel te veel zorgen over vanalles en nog wat... Sommige vrouwen (zoals ik) zijn nu eenmaal zo en zullen zich pas gerust voelen eens ze die kleine boelekes in hun armen zullen houden. Probeer gewoon zoveel mogelijk te relativeren en te genieten van de goeie, zorgeloze momenten!

Veel succes en als je vragen hebt: stel ze hier!

kaya
_________________
Mama-to-be van een tweeling! Uitgerekend op 25 augustus 2008.

Jipenjanneke · Geplaatst: Vr Mei 09, 2008 8:43 pm Onderwerp:

Hey Sacatje, zoals de anderen al schreven, heel herkenbare gevoelens hoor. Ik was in het begin ook erg bang om iets verkeerd te doen (bij ons heeft het met hulp 1j geduurd, dus ja), en ook bang voor 't financiële en of ik zou kunnen blijven werken... Eigenlijk zijn die laatste zorgen echt geen dingen om je zorgen over te maken, je komt er wel, hoeveel of hoeweinig middelen je ook hebt. 't Leven bepaalt dat toch allemaal zelf.

Ik weet nog dat ik tegen m'n baas zei in februari (toen 2m zwanger): ja hoor, ik blijf werken tot eind juni, neem in juli verlof en dan begint in aug m'n zwrust. Ja daaàg... In april zat ik al thuis...

En de spulletjes die je nodig hebt: Je verschiet ervan hoeveel je krijgt (allé, ikke toch - en ben bijna toe om het terug verder te schenken, dus miss tegen de geboorte van jouw kleintjes?).

Mijn hormonen sloegen ook heel erg vaak op hol - toen de kids geboren waren ook nog hoor, da's nu eenmaal mama worden hé - en ja, m'n man snapte het ook niet altijd. Gelukkig probeerde hij wel zoveel mogelijk begrip te tonen en me te helpen met allerlei. en dat dolgelukkig zijn met de zwangerschap, kwam bij mij rond de 4de maand, na de misselijkheid en de zorgen om de 1ste 3m. Dus geen paniek, probeer uit te kijken naar je baby'tjes, ook al is 't nu nog erg wennen.
_________________
Ann, Mama van Tinne en Wouter °09-08-07