net zwanger en vol met twijfels en vragen

San · Geplaatst: Vr Mei 09, 2008 9:35 pm Onderwerp:

hey Sacatje, eerst en vooral een dikke proficiat met je zwangerschap!
Al je gevoelens zijn doodnormaal, dat hebben we allemaal meegemaakt en het zal er niet op beteren (de angsten). Maar er komen ook heel leuke tijden aan en zoveel om naar uit te kijken! Het is normaal vind ik dat je veel bezig bent met je zwangerschap, tenslotte gaat het om 2 prutskes en niet 1 hé, en dan stel je toch de nodige vragen.
Daarom dat dit forum zo'n goeie plek is om je ei op te leggen!
_________________
----

Mama van stoere boy Marnik geboren op 14 juli 2005, en identieke deugnietjes Arne en Michiel, geboren op 28 maart 2008

twiety · Geplaatst: Vr Mei 09, 2008 10:16 pm Onderwerp:

Het is normaal dat je moe bent en dat je weent zonder dat je weet waarom. Ik heb net hetzelfde voorgehad. En kwestie van het eten: je lichaam gaat wel seintjes geven als jij of de kleintjes het eten nodig hebben. Ik kreeg om het kwartier signalen, waarbij ik moest eten, zin of niet, als ik niet at, kwam ik misselijk.
Als je eens goesting hebt in een babbel of om eens ergens af te spreken in Torhout, geef me maar een seintje. Ik sta altijd klaar om op stap te gaan met de twin.
_________________

natty · Geplaatst: Ma Mei 12, 2008 8:43 am Onderwerp:

Hoi Sacatje,
Zelf ben ik nu 15 weken zwanger en herken heel veel gevoelens die jij ook beschrijft: allereerst de shock, dan de euforie en nu de vragen en de twijfels. Ik kan je misschien niet zoveel bijstaan met goede raad maar dat doen de meer ervaren moeders hier op het forum wel voor ons. Smile

Ik kan je enkel steunen door je te vertellen dat je niet alleen bent met deze gevoelens en dat het heel normaal is. Probeer zoveel mogelijk te genieten en bedenk dat een vrouwenlichaam heel sterk is en zeker zal zorgen voor jou en je 2 spruitjes en het op tijd zal aangeven wanneer je iets nodig hebt. Liefs, Natty
_________________
verwacht tweeling in oktober 2008...

sacatje · Geplaatst: Do Mei 15, 2008 3:27 pm Onderwerp: Bedankt

Hallo iedereen,

hartelijk dank voor de bemoedigende woorden. Ik heb deze morgen met mijn directie samengezeten, en heb hen gezegd dat ik zo lang mogelijk wil blijven werken., maar dat ze er de komende weken moeten bijnemen dat ik veel op't wc ga zitten en over de pot ga hangen. Ben een hele dag door misselijk, maar gelukkig niet alle dagen.

Ik heb al veel steun gehaald uit de antwoorden die ik hier gelezen heb. Ben al een heel stuk geruster ook dat het inderdaad normale twijfels en angsten zijn.

Een collega van mij is 5 weken verder zwanger, en zij heeft nergens last van. Toch in elk geval een stuk minder dan ik.
Maar ja, zij is dan ook maar zwanger van eentje.

m'n man en ik proberen allebei te genieten en ik merk dat het bij hem toch moeilijk wordt om te zwijgen erover.
Hij is nu ook begonnen aan de kinderkamer, die kamer komt volledig in het thema van Winnie the Pooh (hij kan goed airbrushen en zal de figuren op de muur spuiten).
Ondertussen hebben we ook een andere wagen aangekocht. We reden met een Opel Meriva, maar in de koffer kan niet eens een simpele buggy. Dus nu over gestapt naar een Astra Break. We mogen die dit weekend al afhalen, zo kan ik er aan wennen tegen dat ons klein boelekes er zijn.
Mijn broers en mijn ouders zijn allemaal door het dolle heen en vinden alles superspannend. Daardoor ben ik ook een stuk rustiger geworden.
Iedereen in de familie hoopt nu dat er toch minimum 1 meisje bij zit, maar ook dit wordt afwachten, in elk geval zijn we voorbereid op alles. We hebben 2 jongensnamen, 2 meisjesnamen, 2 meters en peters in gedachten.
Eind juni (na 13 weken zwangerschap) gaan we de eerste meter de vraag stellen, en dan een week of 2 later de eerste peter en de andere meter en peter vragen we begin juli.

Ik let trouwens heel goed op met wat ik van inspanningen doe, dit weekend (zoals elk Pinksterweekend) houden mijn man en ik grote kuis. het enige dat ik mocht doen was stof afdoen (en dan nog met masker) en boven stofzuigen. Ik mocht niet schuren, dweilen, aftrekken.... Voel mij dan just gelijk een profiteur. Terwijl dit zo niet is.

Ik ga na mijn 3de maand in elk proberen om zoveel mogelijk te genieten, nu nog een paar dagen bang afwachten. Maandag moet ik terug op controle voor een echo, en als beide kindjes nog goed meegegroeid zijn, is de kans miniem dat ik ze nog verlies. Dit zal dan wel een grote opluchting zijn.
We zullen wel op tijd en stond voelen hoe en wat zeker?
Nu ja, we proberen optimistisch te blijven en zoveel mogelijk taken nog zelf uit te voeren (en het geruttel van de man nemen we er bij)