Mis mijn oude leventje

loeloe · Geplaatst: Ma Jul 02, 2007 10:42 am Onderwerp: Mis mijn oude leventje

Haha, hier ben ik weer eens met mijn gezaag. Telkens als ik iets schrijf dan ben ik ofwel in paniek, ofwel klaag ik.

Kids zijn nu bijna 11 maand, en ik mis soms echt mijn oude zorgeloze leventje. Ik kon overal zomaar naartoe wanneer ik zin had.
Ik moet nog een hoop regelen ivm met mijn TBM-schap, was graag eens op de solden geweest... maar zonder je zorgen te maken: gaan ze wel slapen, gaan ze zich content doen, wedden dat ze straks lastig zijn...enz...enz...
Pff, baaaaaaaaaldag vandaag!!!

gyt · Geplaatst: Ma Jul 02, 2007 10:51 am Onderwerp:

die hebben we allemaal hoor!
Mijn kids zitten overdag in de creche, en da's idd al een heel stuk terug naar mijn oude leventje hé. Enkel het weekend zijn we ietsjes minder vrij om weg te gaan, maar dat valt nog wel mee hé. Als ik het bekijk, hebben wij zeer weinig veranderingen doorgevoerd, want we waren al geen grote uitgaangstypes...
Maar kan me voorstellen dat het wennen is. Maar die eerste keer solden (toen waren ze vier maanden) heb ik gewoon gedaan hoor, met twin en een handje hulp (in Wijnegem of iets gelijkaardigs, dan heb je een luierhoek enzo)
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)

muzemans · Geplaatst: Ma Jul 02, 2007 11:04 am Onderwerp:

Volledig terug naar het oude leventje gaat niet meer hé! Bij ons is het allezins zo, dat hoe ouder ze worden, hoe maar vrijheid we terug krijgen...
En ik vond het wel heel leuk om terug te gaan werken, want dat is een deel van je oude leven terug, en geen zorgen om de kids op dat moment...

oma mie · Geplaatst: Ma Jul 02, 2007 11:38 am Onderwerp:

wij hebben die vrijheid al lang terug en nu verlang ik soms terug naar de drukte en het gezelschap van de kinderen. Gelukkig komen Kaat en Tess af en toe eens logeren Laughing

_________________
oma van Kaat en Tess (07-09-2005) en zo fier als een gieter.
mama van Jessie en Tante E (die geen tweeling zijn)

Kristel · Geplaatst: Ma Jul 02, 2007 12:08 pm Onderwerp:

Ja dat zal voor iedereen zo zijn, ik hunkerde in begin ook naar mijn oude leventje, maar idd gaan werken was al een grote stap naar rust en meer sociaal contact!
_________________
mama van D & G
19 maart 2003

katreseke · Geplaatst: Ma Jul 02, 2007 12:29 pm Onderwerp:

Een heel herkenbaar gevoel! Ik ben 100 % huisvrouw en emotioneel weegt dat soms door hoor. Mijn man vind dat ik een super job doe, maar denkt toch soms stiekem dat ik het makkelijk heb en dat ik geen stress heb. Het klopt dat ik geen stress heb zoals je kan hebben als je gaat werken, maar soms wegen de nadelen van het thuis zijn toch door hoor: weinig sociale contacten, weinig gesprekken op volwassen niveau, op je werk kan je al eens een pauze nemen als er iets teveel wordt, thuis wenen de kinderen vrolijk door, zonder auto ben je met een tweeling toch een stuk minder mobiel, ... Alles staat voor mij in het teken van de kindjes en soms heb ik het daar moeilijk mee en mis ik ook mijn oude leventje.
Veel mensen in België vinden het een luxe dat wij het met 1 loon kunnen doen en dat ik thuis MAG blijven. Maar eigenlijk ben ik meer thuis uit noodzaak dan uit keuze! De kinderopvang is hier zo schaars en zo duur, dat uit werken gaan voor mij een financiële stap ACHTERUIT is. Het komt voor ons goedkoper uit dat ik thuis blijf. Huisvrouw zijn is hier nog de norm en een gezin met een job combineren is veel moeilijker als in België. Een onthaalmoeder of een creche waar je voor 8 uur 's morgens je kind kan gaan afzetten en waar je het na 17:00 kan gaan ophalen? Vergeet het, dat bestaat hier niet (wel in de groten steden, maar niet hier op het platteland). De kinderen gaan pas vanaf 6 jaar naar school en dan nog niet eens volle dagen. Scholen waar de kinderen over de middag kunnen blijven eten, dat is hier een zeldzaam iets. De middagpauze op school duurt 1.5 uur en dan gaat alles toe en gaan de leerkrachten ook thuis gaan eten. Ik hoop dat, eens ze naar school gaan, ze over de middag bij mijn schoonfamilie kunnen gaan eten, want dat is de enige manier waarop ik terug kan gaan werken.
OK, ik ga stoppen met zagen. Over dit onderwerp kan ik nog uren doorgaan hoor.
Ik ben dus thuis omdat we het anders financieel nog moeilijker hebben en soms steekt dat inderdaad tegen!
_________________
Joepie!!! Hanne en Klara (04/09/2006) hebben er een zusje bij: Nina (11/02/2008)

loeloe · Geplaatst: Ma Jul 02, 2007 1:54 pm Onderwerp:

Mijn verhaal komt grotendeels overeen met dat van jou.
Ze vonden geen opvang voor 2 tegelijk. Mijn werkgever wou me niet minder laten werken, en ik kreeg geen tijdskrediet. Ook al was ik terug gaan werken, dan had ik geen loon overgehouden, want alles zou gaan naar opvang en poetshulp.
Dus heb ik noodgedwongen ontslag moeten nemen. Plezant is iets anders, maar ik denk dat hij mij gewoon een hak heeft willen zetten. Soit...
Maar het gedacht van mijn engeltjes zelf te kunnen opvoeden en niets van hun ontwikkeling te missen, deed me ongelofelijk deugd. Dat neemt echter niet weg dat het inderdaad met tijden moeilijk is.
In mijn omgeving zeggen ze allemaal dat ik tijd voor mezelf moet nemen. Ik kan ze wel eens bij mijn ma laten, maar die omgeving zijn ze niet gewoon, en als ze dan weer niet slapen, zit ik 's avonds met lastige kids, en een heel gevecht om ze in slaap te krijgen.

De eeuwige strijd!!! Ik wil alles voor hun, maar ik ik ik ik ik ik ik....ik wil ook iets voor mezelf!
Ken er zoveel, mama's met kinderen, die ze meer weg doen dan ze thuis hebben. Die eigenlijk hun eigen leven verder doen. Waarom hebben ze dan kinderen genomen? Blijkbaar voor leuk te doen als het hun eigen uitkomt. Ik verafschuw die mensen soms, maar tegelijk ben ik er ook zo jaloers op.

Ik denk dat bepaalde aspecten van mijn leven compleet fucked up zijn (sorry voor de taal, maar ik moet echt mijne gal eens spuwen!) Vriendinnen heb ik al lang niet meer, en diegenen die ervoor in aanmerking (willen) komen, stoot ik af door bitchy uit de hoek te komen of zo. Ik haat mezelf omdat ik blijkbaar niet in staat ben ee duurzame vriendenrelatie op te bouwen, maar ergens weet ik ook niet hoe het moet. En als ik dan iemand tegenkom die ik graag als vriendin zou hebben, moet die precies niets van mij hebben. En het moet van 2 kanten komen, vind ik.
Ik zou zo graag eens innerlijke rust ervaren, je weet wel, dat je leven in orde is, alles op zijn plooi... Is dit een utopie???