Huilende kinderen

gyt · Geplaatst: Ma Jan 22, 2007 7:00 pm Onderwerp: RE: Huilende kinderen

Wendy, bij Line heeft naar school gaan niet geholpen tegen die crisissen hoor. Integendeel, op school gaat alles goed, maar minstens Ã©Ã©n ochtend in het weekend krijgen wij de volle lading. En da's ongelofelijk hard, en negeren helpt niet (we hebben het al eens een uur uitgehouden, dat ze beneden in de hal lag te krijsen). Elk kind zijn karakter zeker? Gelukkig ben ik relatief rustig, dus meestal gaat het me wel, maar soms...
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)

isarubine · Geregistreerd op: 02 Dec 2005 Berichten: 2182

Ons Isaline kan de laatste tijd ook zo ongelooflijk nijdig reageren als ze niet alle aandacht en haar goesting krijgt. De papa zegt dat ze dat van de mama heeft en eerlijk is eerlijk : ik moet hem gelijk geven want ik was ook zo en durf soms nog enorm mijn goesting doordrijven. Ik krijs en tier wel niet meer , ben al wat subtieler maar toch...dus kan ik me er ook niet echt in opjagen want ik begrijp haar wel maar ik negeer haar toch hoor en geef dan superveel aandacht aan Ruben , ze kan dan aan mijn arm of been staan trekken en krijsen en tieren maar toch blijf ik haar negeren, na zo'n dik uur geeft ze het soms pas op maar het loont wel want dan is ze een weekje poeslief en eist ze de aandacht minder op. Een goed maar moeilijk truukje die ik niet teveel aan mijn ventje wijsmaak : zie dat hij die techniek ook op mij toepast! Wink

_________________
groetjes,
Isabel;mama van Isaline en Ruben 05-01-2005 en Nicolas 21-11-2007

wendy B · Geregistreerd op: 06 Jul 2006 Berichten: 330

Weet je, als dat maar eens een keertje op een week gebeurd, kan ik dat allemaal heel goed relativeren...( ben normaal ook heel rustig tov de kindjes) maar haar koppigheid duurt nu al bijna 2 weken! Dag in dag uit (ze slaat geen dagje over) Zaterdag was het zelfs zo erg dat ik er van moest janken! En als je dan niet genoeg tijd hebt om er zelf eens ff tussenuit te kunnen.... dan zit het op een bepaald moment toch wel hoog, hoor! Wat nu bij mij aan het gebeuren is.... Op dit moment is mijn enige 'ontsnappingsmoment' eens in bad gaan..... Sad

gyt · Geplaatst: Di Jan 23, 2007 7:09 pm Onderwerp: RE: Huilende kinderen

dat zijn idd de momenten dat je er doorheen moet kunnen breken hÃ© Wendy. Ik heb ook meermaals op het punt gestaan om mijn geduld te verliezen, maar dan stelde ik me een scenario voor, dat de supernanny er was bv en me aan het coachen was met zo'n oormicrofoontje. Of ik zong een liedje, om me af te leiden... dat hielp meestal wel.
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)

muzemans · Geplaatst: Wo Jan 24, 2007 9:18 am Onderwerp: RE: Huilende kinderen

buitjes daar kan kobe ook wat van, en ik zet die gewoon op de gang tot de bui over is, dan kan hij ook niemand in zijn bui betrekken. En als de bui over is, dan pas komt hij weer naar binnen! (heb net deze morgen nog een buitje gehad!)

wendy B · Geregistreerd op: 06 Jul 2006 Berichten: 330

Heb van de week ons NÃ©rine (toen ze een bui kreeg) eerst genegeerd. Toen dat niet hielp heb ik ze eens in de hal gezet, maar ik heb ze na een 15 tal min weer bij mij genomen, want ik vond het toch wat lang duren! Dan ben ik haar weer beginnen te negeren en extra aandacht te geven aan haar zus! Dat hielp ook al niet.... Dit heeft in totaal ANDERHALF UUR in beslag genomen!!!! Sad

Ik heb haar uiteindelijk bij mij op de schoot genomen en toen is ze gestopt(oef!)

gyt · Geplaatst: Za Jan 27, 2007 9:50 pm Onderwerp: RE: Huilende kinderen

ik herinner me wel ergens gelezen te hebben dat, tot een bepaalde leeftijd, de hersenen van kleine kinderen nog niet in staat zouden zijn om uit zo'n huilbui te komen. Dan weten ze eigenlijk ook niet meer waarom ze wenen, ze zitten in een soort vicieuze cirkel. Als ik vind dat Line in zo'n bui zit, neem ik haar ook gewoon vast hoor (zonder toe te geven aan hetgeen ze wou en waardoor ze in die crisis terecht kwam natuurlijk). Gewoon even knuffelen en zeggen dat ik weet dat ze verdrietig is, maar dat het nu over is, volgende keer beter. Begint ze dan opnieuw over wat het probleem dan ook was, dan wordt ze opnieuw genegeerd (dan wist ze dus nog verdomd goed waarover ze weende), maar regelmatig volstaat die knuffel dan om haar er door te krijgen. Vandaag hebben we zo nog een crisis meegemaakt... en na vijftien minuten wist ze absoluut niet meer waarom ze weende, maar liep ik dus wel nog steeds met een hysterisch kind aan de hand over straat... Heel even stoppen, knuffelen, en het was over.
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)