Eventjes dipje

Kathleen · Geregistreerd op: 10 Apr 2006 Berichten: 185

Hey allemaal,

Ben een tijdje stil geweest, maar zat er eventjes wat door. de twee meiden waren een beetje een "opdracht". Nu ze lopen, heb ik geen moment rust meer, ook al hebben ze een "veilig" hoekje in huis.
Het is zo druk... ik was alleen nog maar aan het boterhammen maken, flesjes maken, middageten, afwas, fruitpap/pudding, avondeten. Dan nog wassen en de twee aan- en uitkleden...

Zeker de ochtenden voor het werk liep het zweet me uit het haar, iedereen klaarstomen... Douchen deed ik op werk, het kwam er gewoon niet van, ook al sta ik om 6.00 op. 's Woensdags (mijn dag met de meiden thuis) was vaak een heel zware dag. Soms wenste ik dat ik gewoon fulltime blijven werken was.

Het gaat wat beter nu, alhoewel ik het toch zwaar vind. Iedereen vertelt me ervan te genieten, want het gaat zo snel. dat weet ik wel, maar ik wil ook nog een beetje mij-tijd. Nou ja, ben al een pak ontspannender na een goed gesprek met mijn ventje. In ieder geval, ik zie mijn dochtertjes doodgraag, laat ik daar duidelijk over zijn, het is alleen soms heel zwaar!

Als ik het zo lees, klinkt het cru, maar wil gewoon eerlijk zijn...
Zijn er nog tweelingmama's die af en toe een beetje rust willen? Weer eventjes het "rustige" leventje van vroeger?

Kathleen
_________________

wendy B · Geregistreerd op: 06 Jul 2006 Berichten: 330

Ik kan voor een stuk wel begrijpen wat je bedoelt, kathleen.
Zelf heb ik niet zo druk gehad (of aangevoeld), hoewel er natuurlijk altijd wel eens momenten zijn geweest wanneer ik met mijn handen in het haar zat. Ik kan mij ook nog herinneren dat ik mijn man wenend opwachtte van het werk omdat ik het niet meer zag zitten. Maar gelukkig waren dit maar uitzonderingen.
Je rustige leventje zal waarschijnlijk niet meer terug komen, maar je kan natuurlijk nog altijd een stukje rust inlassen. Zorg dat je regelmatig de kinderen eens wegdoet, zodat je eens tijd met je partner alleen kan doorbrengen. Ga er eens een week-endje tussenuit,... doe dingen die je vroeger deed, maar nu niet meer kan. Natuurlijk zie je je kinderen doodgraag, maar iedereen heeft toch dit beetje rust nodig.
Al deze dingen kunnen je helpen je batterijen op te laden.... Bij mij hielp dat toch altijd
Succes

sundance · Geplaatst: Di Okt 31, 2006 8:18 pm Onderwerp: RE: Eventjes dipje

hey kathleen,

Ik begrijp wat je bedoeld hoor, ik vond het dikwijls ook serieus druk, nu soms nog. En dan dat niet luisteren en druk doen vind ik ook lastig. Ik heb dikwijls het gevoel van dat ik altijd maar moet zeggen doe dit niet, doe dat niet en het helpt niet. Ik wist niet dat ik zo boos kon zijn maar de laatste tijd is dat toch veel hoor. Vooral op de twee kleinsten en eigenlijk sarah ook wel af en toe. Joey luisterd wel beter maar moet af en toe ook nog op de vingers getikt worden. En op zo een moment dan voel ik die boosheid echt enorm. Ik had dat vroeger nooit. Maar tegelijk kan ik ook zo verliefd zijn op hen. Maar ik moet wel zeggen dat het al gebeterd is tegen vroeger. Ze zijn al wat zelfstandiger en dat doet ook al veel. Je zal dat wel merken. En al zeker vanaf dat ze naar school gaan. Dus ik wil je nog wat moed geven en je moet maar denken dat je binnenkort weer meer tijd zal hebben vanaf het moment dat ze wat zelfstandiger zijn.
_________________
Sunny, mama van:
Joey(06/01/2000) en Sarah (23/04/2002)- Axel en Maxim(03/01/2004)
url=http://www.imageposter.com/uploads/get/483524]

[/url]
bestellen bij muzemans

gyt · Geplaatst: Di Okt 31, 2006 8:40 pm Onderwerp: RE: Eventjes dipje

oei sunny, je plaat blijft hangen Very Happy

Maar serieus Kathleen, ik begrijp perfect wat je bedoelt hoor. Momenteel ga ik ook door een mindere periode, en ik herinner me dat Jessie het ook moeilijk had laatst. Misschien is het een beetje de leeftijd van onze twins? Want iedereen heeft in mijn omgeving voortdurend geroepen dat dat eerste jaar het ergste was, maar ik zou het niet weten. Je staat immers amper stil om het allemaal eens te overdenken. En tezelfdertijd kan je je kids niet missen. Want wij krijgen ook het voorstel om de kids eens even uit huis te doen, en zelfs mijn ventje begint daarover. Maar ik ben degene die dat absoluut niet ziet zitten! Slapen in het gedacht dat mijn kinderen bij een ander zitten, ik weet nu al dat het niet zal lukken. Laat staan dan genieten van hun afwezigheid... Ik weet ook wel dat ik te veel wil, en dat ik te weinig hulp aanvaard, maar voorlopig houd ik het vol, dus doe ik door. Het werk is een enorme uitlaatklep, ik geniet nu meer dan vroeger van mijn avondjes dat ik naar presentaties moet, al weet ik dat ik me de volgende ochtend moe voel. Ik ga sinds een aantal maanden ook weer naar de osteopaat, oorspronkelijk voor mijn bekkeninstabiliteit (want ik bleef daar last van hebben sinds de bevalling), maar zelfs nu dat in orde is, blijf ik om de zes weken gaan, gewoon om alle stress weer eens uit mijn lijf te laten jagen. De eerste weken na die behandeling ben ik weer veel energieker en stressbestendiger. En gewoon naar de kapper gaan, lekker op een vrije namiddag, zodat ik weet dat ik me niet moet haasten om thuis te zijn omdat ik man en drie kinderen heb alleen gelaten, zalig. Maar misschien moeten we zo'n dingen idd eens vaker doen: een massage, een gelaatsbehandeling, saunaatje, eens zwemmen,... Mijn ventje heeft het al begrepen: hij gaat vanaf nu (in akkoord met mij hoor) elke maandagavond weg, nadat de kids in bed liggen, met een vriend. Soms sporten, soms filmpje, soms gewoon iets drinken... En zoals Sunny zegt: als ze allemaal wat zelfstandiger zijn, wordt het hopelijk weer wat gemakkelijker...
En toch, verlangen naar mijn rustige leventje van vroeger? Eerlijk gezegd niet. Want het enige waar ik toen mijn avonden mee vulde was werk, dus dan zijn kids eigenlijk een leuk alternatief... Maar ik kan me perfect voorstellen, als je een meer sociaal leven had, dat je daarnaar terug verlangt hoor. Jammer genoeg bevinden al mijn vrienden zich te ver weg om in de week mee af te spreken, dus dat was ik toch al gewend.
Ach, en dat alles van je af schrijven, dat werkt ook al een beetje vind ik... En daar zijn we hier toch voor aan het goede adres niet?
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)

Jessie · Geplaatst: Wo Nov 01, 2006 9:00 am Onderwerp: RE: Eventjes dipje

Kathleen,
je bent zeker niet de enige hoor!! een tijdje geleden (denk enkele weken) zat ik er ook volledig door. Het ging me echt niet meer. Ik had ook het gevoel dat ik enkel bezig was met kindjes en huishouden en dat terwijl ik toch full-time ga werken. Ik had na een tijdje ook geen zin meer om nog iets te doen, het kon me geen barst meer schelen. Het was zelfs zo erg dat ik op het werk zat te huilen, wat ik nog nooit heb gedaan!! Mijn collega's wisten geen raad met me en wilden me naar huis sturen, maar dat was geen oplossing...
Ik heb toen mijn gevoelens van me afgeschreven en van enkelen hier leuke en aanmoedigende reacties gekregen.(je moet maar eens gaan lezen op www.logspot.org/jessica) Ik heb het gevoel dat ik hier echt terecht kan. Want ja wie kan er beter snappen wat een tweeling teweeg brengt dan diegenen die er ook eentje hebben.
Voor de rest ga ik nu 1 keer per week sporten, Michel gaat ook 1 keer per week sporten en hij helpt daarbij nog 2 keer per week in de zaak van zijn vader. Voor de rest zetten we de meisjes af en toe eens weg, gewoon om tijd te maken voor ons, als man en vrouw, je bent dat ook nog naast mama en papa hÃ©.
Dat vind ik soms het moeilijkste: je relatie hoog houden zoals je gewoon bent, zeker als je beiden moe bent. De kinderen komen steeds op de eerste plaats en daarom genieten we er van om eens een dag met ons 2 te zijn. Zo hebben we morgen en vrijdag 2 daagjes verlof zonder de kinderen, ze gaan gewoon naar de onthaalmoeder en wij gaan winkelen en wat klussen.

Kathleen, als je een babbel wil, of er eens tussenuit je vind ons wel hÃ©. Desnoods gaan we er eens enen drinken in Leuven!

PS gyt ik ben die speeldate nog niet vergeten: die komt er zeker nog... maar ja druk druk hÃ©
_________________
Jessie - mama van Kaat en Tess - "mijn 2 engeltjes" (07/09/05)

gyt · Geplaatst: Wo Nov 01, 2006 1:57 pm Onderwerp: RE: Eventjes dipje

ja jessie, aan wie zeg je het... Maar moest je op een weekend-dag plots zeggen: tiens, niets gepland, dan sms je maar hÃ©. Als wij dan ook gewoon thuis zitten...
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)

sundance · Geplaatst: Wo Nov 01, 2006 2:32 pm Onderwerp: RE: Eventjes dipje

he gyt, heb het kunnen wissen. Ik had dus effe ongeduldig geweest gisterenavond omdat mijn pc zo traag was en ik had teveel op antwoord plaatsten geduwd. Maar heb het nu in orde gebracht en dan weet ik ook weeral hoe ik mijn bericht moet wissen he;)
_________________
Sunny, mama van:
Joey(06/01/2000) en Sarah (23/04/2002)- Axel en Maxim(03/01/2004)
url=http://www.imageposter.com/uploads/get/483524]

[/url]
bestellen bij muzemans