3de kindje na een tweeling ?

SaarB · Geplaatst: Wo Jun 17, 2009 6:35 pm Onderwerp:

Ik heb een supergoeie zwangerschap gehad en twee heel goeie babies, maar een erg moeilijke bevalling: onze eerste, Wietse, via 'gewone' bevalling en onze Wout via spoedkeizersnede... Ik zie het niet zitten om hier mijn volledige verhaal neer te schrijven, maar indien je dat wil kan je me wel een pm sturen... ik wil wel es van gedachten/gevoelens wisselen...
_________________
mama van twee schatten van jongens Wietse en Wout , ° 30 september 2008

gyt · Geplaatst: Wo Jun 17, 2009 6:46 pm Onderwerp:

ja, ik heb een heel zware postpartum gehad, dus begrijp wel wat je bedoeld. Tot de bevalling ging alles goed, al hielden ze me wel erg lang op de ontwaakzaal (een uur of Cool

. Ik heb onze jongens dan even mogen gaan bezoeken op neonatale (één nachtje observatie omdat ik zwangerschapsdiabetes had), en dan naar de kamer. De volgende dag kreeg ik hen dan wel op de kamer, maar ik kon niet uit bed. Ze hebben mijn epidurale pijnpomp nl nog twee hele dagen laten steken (dus lamme benen) tot een anesthesist van wacht tot de conclusie kwam dat ik eigenlijk de toxische dosis al gepasseerd was. En zolang die pijnpomp zat, hing ik aan een urinesonde.
Toen die hele boel er eindelijk, zo'n 56 uur na de bevalling, uit mocht, begon ik helse pijnen te hebben, die een beetje werden weggeveegd als 'babyblues'. 6 dagen na de bevalling heb ik dan zo'n pijn gekregen dat ze in urgentie een scan deden die een abces toonde in de wonde. Ze hebben dan op zondagavond (ze hadden mijn ontslag al gepland voor de volgende ochtend!) mijn wonde terug opengegooid, er gulpte een hele hoop etter uit (tja sorry, kan het niet mooier maken dan het was) en plots stonden zo ongeveer alle specialisten van wacht rond de brancard (internist, chirurg, en natuurlijk gynecoloog). Wonde opengelaten, volgende dag bezoek van de wondspecialist, nog twee dagen twee keer per dag schoonmaken en debrideren. Soit, om een heel lang verhaal kort te maken: ik had geluk dat ik als eerste gyneco-patient aan de VAC mocht, waar bij ze een spons in de wonde steken, hermetisch afdekken en een naald in die spons steken aan een vacuummachine. Die machine zoog om de zoveel seconden de wonde vacuum en zo haalden ze alle bacterieën eruit. Na vier weken hebben ze de wonde terug gesloten en mocht ik eindelijk het ziekenhuis verlaten.

En al die tijd dus met twee krijsende baby's op mijn kamer (gelukkig was ik nog niet ontslagen, anders had ik op chirurgie gelegen zonder baby's!), die maar niet doorkregen wat ze met een borst moesten doen. En verloskundigen die me onverantwoord vonden dat ik bv wou geven gezien de omstandigheden.

Enfin, om maar te zeggen dat ik begrijp hoe je je voelt, ja. Ik heb ook het gevoel dat ik een heel stuk gemist heb van mijn jongens. Van die eerste maand heb ik omzeggens geen herinneringen (dit verhaal kan ik schrijven omdat ik het medisch verslag heb opgevraagd dus de feiten ken ik wel). Ook zijn er na die eerste twee dagen geen foto's meer van de jongens, door enerzijds mijn toestand, anderzijds door het overlijden van mijn schoonvader 9 dagen na mijn bevalling, onverwacht. Het blijft een gemis, en ik ken het soort dromen maar al te goed. Ik droom nog altijd dat er mij eentje ontglipt (al waren de jongens nooit in gevaar, maar ikke).

Het geluk dat ik heb is dat ik ervoor al een dochter had, en dus wél al een mooie postpartum gehad heb. We waren graag voor nummertje vier gegaan, maar ik heb zo'n schrik dat er mij nog eens zo iets overkomt dat mijn vriend zich meteen heeft moeten laten steriliseren, zodat ik niet van idee kon veranderen. Soms heb ik nog spijt, maar ik weet dat ik geen rustige dag zou kennen als ik weer zwanger werd.

Hopelijk kom je er samen met je vriend uit, of jullie voor nog een kindje gaan. En als je er meer over wil praten, stuur je maar eens een pb hoor...
_________________
(meestal) trotse mama van Line (30 aug 2003), Pieter en Lennart (10 okt 2005)

twinneke · Geregistreerd op: 30 Sep 2006 Berichten: 283

Zoals jullie misschien al wel in het andere topic hierover gelezen hadden...ik had die gevoelens ook, en wij zijn dus voor een derde gegaan. En...het is één van de betere beslissingen van mijn leven geweest Very Happy

! Om te beginnen heb ik volop genoten van de zwangerschap. Geen ongemakken, geen ongerustheid, ...gewoon genieten! Onze tweeling is met een kz geboren, en ik wilde bij ons derde voor een natuurlijke bevalling gaan. Helaas is het toch nog op een kz uitgedraaid doordat ze een sterrenkijker was! Ik heb echter, van het moment dat die beslissing viel, gevraagd, nee, geEIST dat ze mij na de geboorte zouden losmaken en mijn kind tegen mij aan zouden leggen op de operatietafel. Dat hebben ze zo gedaan: ze hebben haar met haar gezichtje tegen mij gelegd en ik kon haar knuffelen met mijn vrije arm...En nu besef ik pas hoe belangrijk snel huidcontact na de geboorte is!! De borstvoeding kwam meteen goed op gang, en dat eerste moment dat ik haar warme gezichtje tegen het mijne voelde, is een moment dat voor altijd in mijn geheugen gegrift staat... Heart

En dan de aandacht die je één baby'tje kan geven ...zélfs wanneer je er al twee hebt rondlopen Wink

Mijn meisjes waren 2 jaar en 2 maanden toen Norah geboren werd, en ik vond dat een goeie leeftijd.

't Is echt oneindig veel makkelijker, één kindje. Ik kan me nu voorstellen dat ouders die eerst één kindje krijgen, langzaamaan kunnen wennen aan het ouderschap, terwijl wij ineens in het diepe gegooid werden om het zo te zeggen Wink

En wat die band betreft: bij Ella en Louise heb ik die gaandeweg opgebouwd (had hen ook niet meteen aan de borst), bij Norah was die er direct van bij de geboorte. Maar dat heeft misschien ook te maken met het feit dat ik toen Norah geboren werd al een tijdje moeder was...
Norah hangt heel erg aan mij (letterlijk én figuurlijk want ik geef haar nog steeds borstvoeding op vraag en ze is nu 9 maanden). Bij de tweeling was dat anders: die hingen - en hangen nog steeds - ook heel erg aan de papa omdat die bij de tweeling gewoon veel meer betrokken werd bij de dagelijkse verzorging. Bij Norah heb ik dat altijd meer op mij genomen.

Ik ben echt heel blij dat we voor een derde gegaan zijn, want nu weet ik hoe 'makkelijk' het ook kan zijn Wink

. Ik heb nooit zo genoten van de babytijd van de tweeling, nu met Norah geniet ik met volle teugen...ik beleef het allemaal bewuster, heb meer oog voor vanalles en nog wat, ...ik heb een ander soort moeder in mezelf gevonden, daarom niet beter dan voor Ella en Louise, maar één die er meer van kan genieten Wink

En als je eens wil weten hoe het dagelijkse leven is met drie kids...neem dan gerust eens een kijkje op mijn blog, daar kan je trouwens ook mijn bevallingsverhaal lezen.
www.olijketweeling.blogspot.com
_________________
Mama'tje van de olijke tweeling Ella en Louise (04-07-2006)

Cathje · Geplaatst: Wo Jun 17, 2009 9:41 pm Onderwerp:

Goh, als ik dit allemaal lees... ik krijg gewoon de kriebels. Ik hoop ook ooit nog een derde kindje kunnen krijgen. We bespreken dit regelmatig wel eens (vooral op mijn aandringen) en mijn man sluit het niet uit, maar hij wil het nu nog niet beslissen. We hebben zo een beetje de planning om te wachten tot de meisjes naar de kleuterschool gaan (ze zijn nu 15 maanden). Maar ik merk steeds heviger die "moederdrang". Als ik bij andere mensen ben (en mijn man zegt dit soms ook plagend), vragen ze me of ik niet genoeg heb aan de tweeling. En dan zeg ik heel eerlijk dat ik supergeniet van de tweeling (en er grijze haren van krijg Wink

). Ze zijn gewoon superlief en koddig en deugnietachtig en helemaal tip top in orde... Maar ik zou toch graag nog een derde baby'tje hebben, een (voor mama) verwenbaby'tje. Alles eens rustig overlopen. Niet eerst 14 weken zo ziek zijn dat je zelfs geen water binnenhoudt, niet nadien meer dan 8 weken platliggen (waarvan 2 in't ziekenhuis). Niet de meisjes na de bevalling moeten afgeven aan de neonatale, waar men beslist dat je Kato niet direct aan de borst mag leggen en Julie ook maar 1 keer per dag en pas de eerste keer de dag nadien. Niet naar huis gaan met lege handen en dan beginnen pendelen (VRESELIJK!!!).

Ik vraag me dan af of ik niet egoïstisch ben. Dat ik om de verkeerde reden een derde kindje wil. Want misschien heeft dit kindje dan wel de afwijking op de tanden zoals de papa... en misschien... en misschien... . Misschien worden drie kindjes te druk en kan ik het helemaal niet combineren. Misschien wordt het financieel te zwaar (net nieuw huis en zo). Dus probeer ik nu mijn gevoelens een beetje op standby te zetten en te hopen dat het misschien toch nog lukt.

lutg · Geplaatst: Wo Jun 17, 2009 10:02 pm Onderwerp:

Ik ben momenteel zwanger van een derde kindje. Onze dochtertjes zijn vorige maand 2 jaar geworden.
Ik had ook al een tijdje zin om nog eens zwanger te zijn... eens van 'eentje'. Wink

De tweelingzwangerschap is wel goed verlopen, maar was toch ook wel zwaar (veel zorgen, strikte opvolging, 7 weken plat gelegen, schrik voor TTS,...) een super bevalling gehad, maar dan ook de kindjes meteen in de couveuse (ik heb ze wel heel even bij me gehad), ondanks de goeie zorgen van de mensen op neonatologie toch niet echt het idee van 'het zijn ONZE kindjes' omdat je zo afhankelijk bent van wat zij doen en wat zij beslissen.
Als vriendinnen dan vertelden "gho, die week in de kliniek na de bevalling was nog beter dan een week hotel", dan kan ik me daar absoluut niet in herkennen. En dan idd thuiskomen zonder de kindjes, over en weer, de hele tralala... Borstvoeding proberen geven aan allebei, twee kindjes moeten troosten,... Maar begrijp me niet verkeerd; ik zou ze voor geen geld kunnen missen, die twee lieve meisjes van ons!!!

Mijn man zag het ook nog zitten om voor een derde kindje te gaan en binnenkort is het dus zo ver...
Tot nu toe heb ik een heel aangename zwangerschap. Fysiek is het tot nu toe een stuk minder lastig (hopelijk blijft het zo) en ik geniet nu al van het idee om eens 1 baby te vertroetelen en te zien hoe de grote zussen zullen reageren.
_________________

katreseke · Geplaatst: Do Jun 18, 2009 9:36 am Onderwerp:

Ik vond persoonlijk de zwangerschap van Nina zwaarder dan die van de tweeling. Mijn tweelingszwangerschap is heel goed verlopen. De tweede zwangerschap was zwaarder omdat de twins nog zo klein waren en niet wilden lopen. Hoogzwanger zijn en telkens 2 kindjes moeten optillen (in en uit het spijltjesbed, in en uit de eetstoel, verzorgingstafel, buggy ...), het was niet makkelijk. Ook mijn bevalling van nina is veel slechter gegaan dan die van de tweeling. Met de twins was het een geplande keizersnede en daar is alles goed gegaan. Ok, niet onmiddellijk de kindjes bij mij gehad (omdat ik slecht werd en enkel nog kon overgeven) en de bv liep de eerste dag nog niet goed. Ben de hele eerste dag op de ontwaakkamer moeten blijven omdat ik zo ziek was van de verdoving. Maar raar maar waar heb ik dit alles nooit zo heel erg gevonden en had ik van in het begin een goede band met de tweeling. Heb wel nooit dat magische 1e moment gevoeld, maar misschien ben ik zelf gewoon te nuchter. Dus wilde ik dit alles wel eens met een derde kindje ervaren en wilde ik per sé een natuurlijke bevalling. Ja, die bevalling heb ik dus gehad en het was een echte nachtmerrie! Water gebroken en 2 dagen liggen bevallen. Mocht geen epidurale omwille van de vroeger keizersnede die nog geen anderhalf jaar geleden was (risico dat het litteken in de baarmoeder ging scheuren door de weeën en met een epidurale voel je dat dan niet gebeuren). Enfin, ik ga hier geen heel verhaal schrijven, maar mijn 2e bevalling was dus een echte nachtmerrie waar ik soms nog met heel trieste gevoelens aan terugdenk. Het maakt mij nog opstandig en depri als ik er aan denk. Heb er echt spijt van niet het advies van mijn gyn gevolgd te zijn en gewoon weer een geplande keizersnede te doen.
_________________

Jipenjanneke · Geplaatst: Do Jun 18, 2009 10:07 am Onderwerp:

Dames stop met mijn kop zo zot te maken!! Laughing

Ik wihil nog een 3de ukje, maar B is nu weekend weg en ik kan hem dus niet 'op bed gooien en erop springen' Rolling Eyes

(hij draaide onlangs al wel wat bij, maar zag het praktisch nog niet helemaal voor elkaar)
_________________
Ann, mama van Tinne en Wouter °09-08-07, en van buikbaby (UD 23-9-2010)
www.draagmama.be en www.doekenhoekje.be
workshops dragen, draagdoeken en draagzakken.