hoe begin creche overleefd?

lina · Geregistreerd op: 08 Dec 2007 Berichten: 368 Woonplaats: vlaams-brabant

niet alleen voor de kids, maar ook voor de mama bedoel ik dan...

Ik zal opnieuw beginnen werken als de jongens 6 maanden zijn. Het eerste half jaar halftijds, daarna een half jaar 4/5 en dan weer voltijds normaal gezien. Ik ben nu op onbetaald borstvoedingsverlof. Vannacht heb ik echt al liggen wenen in mijn bed bij de gedachte ze te moeten achterlaten in de (mini) creche (en het duurt dus nog drie maanden voor het zover is). Het idee dat ze er zich niet veilig gaan voelen en niet gaan begrijpen waar ik ben maakt me helemaal kapot vanbinnen. Als ik er nog maar aan denk zit ik al in tranen. Ik begin me af te vragen of we het financieel echt niet kunnen trekken als ik thuisblijf enzo
Anderzijds ben ik al van maart thuis (ik moest van de gyne thuis blijven op 20 weken zwangerschap) en verlang ik heel hard naar de buitenwereld, naar een volwassen conversatie over iets anders dan luieruitslag if you know what i mean, want ik kom bijna nergens met de kinderen en we zijn net voor mijn zwangerschap verhuisd en ik ken hier geen kat.

Hoe is het overgang naar de creche/onthaalmoeder bij jullie verlopen? Iemand een hoopvol verhaal ?

groetjes
lina

sandra D · Geplaatst: Zo Okt 05, 2008 7:17 pm Onderwerp:

ik zou me daar niet teveel zorgen over maken hoor ! akkoord, het doet de eerste dagen niet goed aan je moederhart maar als je ze terug gaat ophalen, zal je merken dat ze zich tegoed hebben gedaan aan veel nieuwe dingen, ander speelgoed, ander volk rond hun...
EN ik heb gemerkt dat het voor een tweeling minder erg lijkt om naar de creche of zo te gaan, ze hebben elkaar !! als ze er zijn en ze kijken rond hebben ze altijd dat heel bekende en vertrouwde gezicht van hun zus of broer...
_________________
mama van sam (28.11.2005), Lies & Hanne (25.01.2008)

ils · Geplaatst: Zo Okt 05, 2008 8:12 pm Onderwerp:

Ja, het doet de eerste dagen idd "pijn" als je ze moet achterlaten. Alhoewel ik er met mijn zoontje ook meer last van had dan met de meisjes. Een tweeling heeft idd altijd elkaar, dus niet alles is er nieuw. Zoek een onthaalmoeder of crèche waar je je goed bij voelt en je zal snel merken dat de kids zich er ook gaan thuisvoelen.
Morgen breng ik onze kids ook weer naar de crèche. Meestal moet ik bedelen om een zoentje en als ik wegga, zijn ze alledrie al druk bezig met spelen Rolling Eyes

, ze missen mama dus helemaal niet Wink

.

Ook ik had het na ongeveer een jaar thuiszitten (vanaf 22 weken gestopt met werken, dan bevallingsverlof en ouderschapsverlof) ook helemaal gehad tussen de luiers en de flessen en snakte ook weer naar een normale conversatie.

Misschien kan je hen van te voren als eens enkele dagen brengen om te proberen. Dat heb ik ook gedaan. Mocht er dan iets zijn, kan je ze alsnog snel gaan afhalen.
_________________
mama van Milo (16/02/06) en Marin en Meike (13/07/07)

christa · Geregistreerd op: 22 Jan 2008 Berichten: 67

Ik vond het ook altijd moeilijk om ze de eerste keren achter te laten bij de onthaalmoeder. Als ze groter waren, hadden onze oudsten ook altijd perioden dat ik ze wenend heb moeten achterlaten (ja die verlatingsangst kan toch wel enige tijd duren), terwijl ze duidelijk wel gelukkig waren bij de onthaalmoeder.
Bij Sofie en Sarah vind ik het nog steeds moeilijk (blijkbaar maakt het aantal kinderen niet uit en went het moeilijk) en toch hebben zij er zelf duidelijk geen probleem mee. Wij hebben ze ook altijd op voorhand enkele dagen laten wennen (enkele weken een halve tot een hele dag per week).
Ik weet niet hoe het er aan toe gaat op de crèche, maar wij nemen 's avonds toch wel tijd om even uit te wisselen hoe de dag geweest is, ook 's ochtends een kort babbeltje om belangrijke / leuke zaken te melden (die ik trouwens ook in een schriftje zet).
_________________
moeder van een zoon, twee dochters en de tweeling Sofie en Sarah

katreseke · Geplaatst: Ma Okt 06, 2008 9:30 am Onderwerp:

Ik zie mijn kindjes doodgraag, maar toen ik ze in april 2 dagen in de week naar een onthaalmoeder kon brengen, dan deed het geen pijn aan mijn moederhart. Het was een echte opluchting ze daar 2 dagen te kunnen afgeven.
Begrijp mij niet verkeerd. Ik ben huisvrouw sinds 2006, woon in Zwitserland waar de mensen niet echt open zijn en waar ik dus wel veel mensen ken maar nog weinig echte vrienden heb. Mijn eigen familie woont te ver weg en mijn schoonfamilie helpt niet echt. De tweeling was nog geen anderhalf toen ons derde meisje geboren werd en ik deed nog altijd alles alleen. Nooit eens de kindjes ergens kunnen laten slapen. Nooit eens iemand die ze eens een namiddag neemt. Ze 2 dagen kunnen afgeven was hier een geschenk uit de hemel. En ze hebben inderdaad elkaar bij de onthaalmoeder, dus echt alleen zijn ze daar niet.
Als je kindjes jonger zijn kan ik wel begrijpen dat je het er moeilijk mee hebt, maar als het een goede creche/onthaalmoeder is, dan zal je zien dat je kindjes zich daar enorm amuseren hoor. Het zal goed zijn dat ze met andere kindjes kunnen spelen. Maak je geen zorgen. Voorlopig zijn ze nog thuis en tegen dat ze naar de creche gaan zijn ze toch al wat groter hé.
_________________

Jessie · Geplaatst: Ma Okt 06, 2008 9:44 am Onderwerp:

de eerste dagen is het moeilijk maar ik ging de eerste maanden ook part-time werken en zo dienden ze maar 1 of 2 dagen per week te gaan.
Ik moet zeggen het was voor mij ook een opluchting terug te gaan werken. Ik miste die volwassen gesprekken en vooral ook mijn werk. Hoedje af voor iedereen die huisvrouw is, want dat ik niet aan mij besteed, vandaar een opluchting dat ik kon gaan werken. Ik had toen ook 6 maanden thuisgezeten.

Door omstandigheden ben ik 2 keer moeten veranderen van opvang. Na 2 onthaalmoeders die me in de steek lieten, dan een creche en ik was super gerust ze daar achter te laten, ik kende de creche niet, had de mensen nog nooit gesproken en toch gaven ze me een goed gevoel. En dat telt! als je een goed gevoel hebt, vertrek je met een geruster hart, ook al huilen de kinderen.
Toen ze huilenden werden ze onmiddellijk opgevangen en kon ik (met tranen in de ogen) zo snel mogelijk vertrekken, want tijd rekken maakt het alleen maar moeilijker.

je zal zien het valt goed mee en eens ze het daar gewoon zijn, zien ze mama niet meer staan of willen ze niet mee naar huis!

Vandaag gaan we nog eens een bezoekje brengen, want ze missen Kaat en Tess in de creche.
_________________
Jessie - mama van Kaat en Tess - "mijn 2 engeltjes" (07/09/05)

limpie · Geplaatst: Ma Okt 06, 2008 11:15 am Onderwerp:

hey
ik ben na3maand ook beginnen werken, ze gaan nu naar de kribbe, mss heb ik het voordeel gehad dat de kribbe waar ze nu naartoe gaan, ik al heel goed ken, de 3kinderen van mijn zus zijn daar geweest, ondertss zijn die 13, 10 en 8jaar... maar het reilen en zeilen is nog hetzelfde...
wel wat gemoderniseerd datwel.
maar ik vond het ook verschrikkelijk, heb daar ook geweent asl ik de duer van de kribbe uitwas... maar daarna toch gezien, dat ze het naar hun zin hadden...
voordeel is nu, ze zijn altyd moe als ze terugzijn van de kribbe, dat zorgt voor rustige momenten tss 19en 23uur...

maar weet je, je kan altyd eens bellen, als je wat ongerust bent... maar het zal wel goed lopen...
succes

limp[ie
_________________
trotse mama van onze twins Noah & Roan( 15/05/2008), stiefmama van Yani(16/01/1999)