1 kindje thuis en 1 in het ziekenhuis

neske · Geregistreerd op: 29 Feb 2008 Berichten: 349 Woonplaats: St Amands

Het is in mijn antwoorden in andere posts ook al te lezen: ik maak me een beetje zorgen over mijn band met Chloë omdat ze nu al bijna drie weken in het ziekenhuis is en missch nog eens drie weken zal moeten blijven.

Phaedra is al vanaf de eerste dag bij mij, mocht direct op de kamer liggen en is dus samen met mij naar huis gegaan. En zelfs toen ik in het ziekenhuis lag vond ik het heel moeilijk om mijn tijd tussen hen twee te verdelen en ging ik vrij weinig naar neonat bij Chloë. De papa ging heel vaak en ik wist dat ze daar goed gevolgd werd dus bleef ik liever bij Phaedra dan haar te moeten "achterlaten" op de kamer. Toen ik thuisgekomen ben was het mama-gevoel er niet direct (zie vorig topic) het voelde niet alsof ik mijn eigen kindjes op de arm nam. Maar nu Phaedra al bijna drie weken thuis is en ik meer voor haar kan zorgen is dat gevoel wel al gegroeid en word ik stilaan echt verliefd op mijn meisje Heart

(jullie hadden gelijk dat ik het wat tijd moest geven, dames Wink

)

Nu is het probleem dat die afstand met Chloë wel blijft bestaan, gevoelsmatig dan. Het is ook zo moeilijk om een echte band te creëren met een uur of twee per dag. Langs ene kant vind ik het vervelend van Phaedra's ritme helemaal overhoop te moeten gooien om naar het ziekenhuis te gaan of voor een babysit te moeten zorgen, dus blijf ik niet zo lang bij Chloë. Maar langs de andere kant voel ik mij dan zo schuldig tegenover Chloë omdat ik haar precies tekort doe tegenover haar zusje. Ik heb echt het gevoel dat ik meer met Phaedra begaan ben dan met Chloë en ben nu bang dat dat zo zal blijven.
Het duurt nu ook al drie weken dat ze er nog niet is en het zou nog eens drie weken kunnen duren voor ze uiteindelijk naar huis mag komen en ik ben echt bang dat die afstand daardoor alleen maar groter wordt. Ook omdat mijn band met Phaedra steeds sterker wordt.
Hoe hebben jullie dat ervaren?

En vonden jullie het niet ineens superzwaar eens ze alletwee thuis waren? Want langs ene kant was ik wel blij dat ik eerst kon wennen aan eentje en zo een ritme krijgen voor Chloë thuiskwam. Maar ik ben ook zo bang dat het dan ineens dubbel zo zwaar zal worden (haha), yterwijl ik het nu soms al zo zwaar vind (miss ben ik zo'n watje Rolling Eyes

) enfin mss is het wegvallen van die ziekenhuistripjes ook wel een enorme verlichting natuurlijk.
_________________

ils · Geplaatst: Do Sep 04, 2008 10:34 pm Onderwerp:

Hey Neske,

Ik begrijp je volledig. Marin heeft 4 dagen op neo gelegen en mocht daarna bij mij op de kamer en samen met mij naar huis komen. Meike heeft 4 weken op neo gelegen (was ook dysmatuur).
Ook ik had schrik voor mijn band met Meike. Ik probeerde wel om 2x/dag naar het ziekenhuis te gaan, maar met een baby én een peuter thuis was dit allesbehalve evident! Weet je dat ik Meike nog nooit een badje had gegeven voordat ze thuis was! Ik ging meestal in de voormiddag eventjes bij haar langs, maar dan kon ik haar geen flesje geven. Dus 's avonds ging ik nog een keertje langs om haar zelf een flesje te kunnen geven.
Het meeste schrik had ik eigenlijk voor Milo. Hij was maar 17 maanden toen zijn zusjes er waren. En dan was er eerst 1 zusje thuis en dan na enkele weken nog eentje. Die moet volgens mij echt wel gedacht hebben: Hoeveel komen er zo nog? Rolling Eyes

Nu ze ruim één jaar oud zijn en ik de balans moet opmaken van het afgelopen jaar, waren die weken dat Marin thuis was en Meike nog in het ziekenhuis de zwaarste van het voorbije jaar!
Als ze beiden thuis zijn, is het idd druk, maar je houdt zoveel meer tijd over omdat je niet meer telkens die verplaatsing van en naar het ziekenhuis moet maken.

Nu die band met Chloë, daar moet je écht geen schrik voor hebben, dat komt zeker goed als ze eenmaal thuis is. En in het ziekenhuis wordt ze echt wel goed verzorgd hoor! Dus voel je vooral niet schuldig!!!

Kop op meid! Binnenkort heb je allebei je meisjes thuis en kan je echt gaan genieten van je mama-zijn!
_________________
mama van Milo (16/02/06) en Marin en Meike (13/07/07)

neske · Geplaatst: Vr Sep 05, 2008 7:24 pm Onderwerp:

bedankt voor je reactie, het helpt echt om te lezen hoe het voor iemand anders geweest is. Vooral als je er op kan terugkijken is het anders dan als je er midden inzit. Ik weet nu dat ik mij niet teveel zorgen moet maken. Hopelijk duurt het niet te lang meer voor ze terug samen zijn.
_________________